20 i 24-26 VI 2007 – zespół Południowowielkopolskiej Grupy OTOP przeprowadził akcję kontroli części gniazd bocianów białych w powiecie ostrowskim w celu sprawdzenia bezpieczeństwa młodych oraz ich obrączkowania i mierzenia.
W akcji wzięli udział członkowie i współpracownicy PwG OTOP: Janina Bartuzi, Jerzy Bartuzi, Paweł T. Dolata (obrączkarz), Sławomir Ignaczak, Miłosz Nowak, Elżbieta Staniewska i Tomasz Żuk. Do niżej położonych gniazd dostawaliśmy się z drabin, przy pozostałej połowie nieodzowna była pomoc podnośnika koszowego na samochodzie Star z Rejonowego Zakładu Dystrybucji Ostrów Wielkopolski Koncernu Energetycznego ENERGA S. A. Za jego nieodpłatne udostępnienie dziękujemy koncernowi ENERGA, w szczególności panu Dyrektorowi RZD Ostrów Wielkopolski Zenonowi Piątyszkowi. Podnośnikiem tym sprawnie kierował pan Mieczysław Przymencki z RZD Ostrów Wielkopolski. Przez większość czasu towarzyszyła nam wytrwale ekipa filmowców z programu „100 tysięcy bocianów” TVP2 pod wodzą red. Marcina Krzyżańskiego. Wyniki ich pracy będzie można obejrzeć w odcinku programu w jedną z wrześniowych niedziel.
Łącznie skontrolowaliśmy bezpośrednio 14 gniazd. Z dwóch usunęliśmy sznurki plastikowe, grożące zaplątaniem się młodych bocianów, a przez to martwicę. Zaobrączkowaliśmy 42 pisklęta bocianów (od 1-4 w gnieździe, średnio 3).
W czasie objazdu udało się 25 czerwca odczytać, sfotografować (patrz foto) i sfilmować obrączkę dorosłego bociana, który wychowuje 4 młode na gnieździe pod Odolanowem. Okazał się nim być „stary znajomy”, zaobrączkowany w naszym projekcie w 1995 r. w Bogufałowie w gm. Przygodzice, a w latach 1999-2004 regularnie lęgowy w odległym od Bogufałowa o 5,5 km Wtórku koło Ostrowa Wielkopolskiego. Obecnie zajmuje gniazdo odległe zarówno o 15 km od rodzinnego gniazda w Bogufałowie, jak i od dawniej zajmowanego we Wtórku. Taka zmiana zajmowanego gniazda aż o 15 kilometrów jest jedną z najdalszych z około 20 zmian gniazd znanych u bocianów białych w Polsce, co jednak wynika z dużej trudności, a przez to rzadkości uzyskania odczytów obrączek (Kania W. 2006. Movements of Polish White Storks Ciconia ciconia – an analysis of ringing results. W: Tryjanowski P., Sparks T. H., Jerzak L. (red.). The White Stork in Poland: studies in biology, ecology and conservation. Bogucki Wyd. Nauk., Poznań: 249-294).
Wraz z podnośnikiem i wspomnianą ekipą telewizyjną odwiedziliśmy też 25 czerwca gniazdo przy Urzędzie Gminy Przygodzice, monitorowane na stronie http://www.bociany.ec.pl w ramach projektu PwG OTOP „Blisko bocianów”, a przebieg akcji było można śledzić na żywo w Internecie. Na miejscu czekały dwie kolejne ekipy telewizyjne, nagrywające dla Telewizji Polskiej Programu 3 i regionalnej TV „ProArt”. Dla internetowej Telewizji Interaktywnej iTTV film z ziemi nagrywał Adam Barczak z Gminnego Ośrodka Kultury w Przygodzicach (film został błyskawicznie zamieszczony na stronie http://www.bocianyonline.pl dzięki Andrzejowi Filipowiczowi z Grupy iTTv), a dla serwisu Polskiej Agencji Prasowej fotografował Tomasz Wojtasik. Na podstawie przekazywanych na bieżąco informacji i fotografii z akcji powstawał z kolei artykuł Evy Stets-Vithoulka dla dwumiesięcznika „Woliera”.
Oba młode bociany, potomkowie Przygody i Dziedzica, wraz z obrączkami otrzymały imiona wybrane dla nich w konkursie przez uczestników forum http://www.bocianyzprzygodzic.pun.pl. Większego boćka (długość dzioba 114 mm, masa 3,5 kg) nazwaliśmy Kajtek (jest to tradycyjna, ludowa nazwa bociana w niektórych regionach Polski, np. w Świętokrzyskiem). Nieco mniejszy (dziób 103 mm, masa 3,1 kg) otrzymał imię Kaśka. Jest to umowne przyporządkowanie imion, ale nie przypadkowe: z reguły samce bocianów są faktycznie większe od samic.
Fot. Obrączka bociana białego, gniazdującego w 13. roku życia pod Odolanowem. Fot. Paweł T. Dolata (PwG OTOP).
